Advent og juletid e lagt bak oss førr deinnan gongen, ett nytt år e kommen godt i gang. Det betyr at vi lægg bak oss det førgagne og ser framover. Men det e vell allikavel ikkje heilt sannheita, trur æ, førr ska vi ha glede av verkelig å sjå framover, så mein æg at vi må ta med oss ”bagasjen” vi har pakka ner tidligar. Heile adventstida teinn vi lys, og det fortsætt vi med i jula åsså. Vi gler oss over lys og nærheit, og sætt pris på famelje, tradisjona og gava.
Deinna jula har vi feira diamantbryllup ilage ho mamma og han pappa – tænk at de har vorr gift i 60 år! Det e vel ikkje så mange a oss så har sjansen tell å opplevv det samme, men det e jo lov å håp! Det e en gave å få lov tell å sjå kor stolt en femogåttiåring fortsatt kainn vær a kånna si, og kor like stolt ho e over å kuinn førtell om HAN så ho møtt då ho va bære 16 år gammel, og så ikkje ga ho fred førr han fikk sett JA! Kjærligheit kailles sånt, og når livet e levd, veit vi at det haindla vældig mykje om gjænsidig respækt og tellit.
Førr mæg personlig har seinhausten, jula og nyåret bydd på en smertefull hæl, nåkka så har gjort at æg har hadd utrulig ondt i høgerfoten, og har vorr lite mobil. Heldigvis har æg endelig fått vetta diagnosen (plantarfaciitt og hælspore), så nu e det opptræning kvær dag sånn at krykkjen snart kainn lægges bort. Poenget mett med å nevn dettan i det heile tatt, e å få fram kor lite så ska tell førr mainn bli sætt på sidelenja. I 1991 lært æ på den harde måten kor fort sjukdom kainn sætt ståppar førr et liv (ho Liv!), og då lovt æ mæ sjøl at æ sku bli ennu flenkar tell å sætt pris på det å få lov tell å vær fresk. Sida deinn tid har æg takka førr at æ har vorr en a de heldige så har fått lov tell å gå på arbeid så og sei kvær einaste dag uten unntak. Det e faktisk en stor og fantastisk gave å få behoill hælsa si, og det e slætt engen sællfølge.
Når sola nu e kommen tebakers, så skin ho både førr mæ og dæ! Lyset træng vi aille sammen; det gjer oss ny kraft, og mot og styrke tell å sjå framover. Førr framover vil vi og må vi, sånn e livet laga, heldigvis! E det ikkje godt å vette?! Det e sånn vi kainn væll å ta med oss det vi har løst tell videre, og det e åsså på deinn måten vi får bruk førr aille vårres ærfaringe på godt og ondt.
Her nord i lysets land har vi mykje å takk førr! Det e bære å læs om Ulf Eirik sine pinsla, så skjønn dåkker at æ blaint ainna sekta tell fesken i havet. Æg e så heldig at æg har både en sønn og en mainn så gjærna tenga sæg en tur på havet når sjansen byr sæg, nåkka så aillerede i januar har betydd sjyver med Reinsbåen og med Varden. Med drømmever på havet – og lyset – og gavan så havet gjer, så har vi kosa oss rundt matbordan både her hos oss og på Leite. Det har vorr ferskfesk, levver og rogn, det har vorr fesksuppa og plokkfeskpainnkaken hænnes mamma, det har vorr stekte tonge og nyyydelig rognpudding. Æg veit at vi e heldig – det har æg heiller aildri vorr i tvil om. Det e bære så utrulig vektig at vi ikkje glømm a’ korr heldig vi e! Vi må ta vare på aille gavan, og så kainn vi gjærna åpne de oppatt og oppatt, og tell og med i lag – og likavæll bli ikkje værdien minder av den grunn...
Læs gjærne på de ainner bloggan på visit-hovden, og sjå kor mange flotte tanka og minna så e skrevven ner. La oss så kvær ænkelt av oss tænk litt ætte – på aille lysan i livet vårres, og på aille de flotte gavan vi har ruindt oss kvær einaste dag. Og så må vi ikkje glømm det der litje ordet så betyr så enormt mykje; -TAKK!
