Torills lille hjørne –

der vi deler de små gleder som betyr så uendelig mye.......


Torill Ditlevsen, f. 1961, er født og oppvokst på Leite, som den fjerde og nest yngste av døtrene til Magnar og Paula Hanssen. Med røttene solid festet både på Eidet og i Hovden, trives hun godt med å få lov til å bo og arbeide i Bø. Torill er utdannet lærer, og er til daglig å finne på Bø ungdomsskole, der hun trives godt i jobben hun har hatt siden 1985.

February, 2009
Fleire gode minna ifra Hovden...

php/DSC02457.JPG


Nu ska æg bevæg mæg nedover bakkan ifra Hauan. En teng va du garantert på 70-tallet, og det va at du fainn både onga og ongdomma vess du gjekk ned tell Nonsvollen, i tellægg tell at der sællfølgelig va voksne folk. Førr min eia del va det ho Rigmor, ho Liv og ho Frøydis så va rundt min ailder, mænn åsså ho Gerd Jennie og ho Inger, og nån gånga kom ho Helene og ho Jane nerover. Mæn så ska æg ikkje glømm gluntan, så blei meir og meir interessant jo eilder mainn blei... Der va jo både han Bjørnar, han Leif og han Ulf Eirik, og nån gånga han Ulrik, og kanskje han Jann Roger, han Per Hugo og han Robert fikk vær ilamme oss en og ainna gången. Det va ailler mæst speinnanes om haustan og om vintran, førr då va det mørt om kveildan... Sånt kuinn sætt fantasien i sveng, og det gjord at det kuinn lægges tell ”nye regla” både når vi leka gjømsel, titten på hjørnet og pang på boksen. Det kuinn gå lang tid førr ænkelte blei fuinnen, og gjømmeplassan kuinn vær nokså oppfinnsom! Eillers kuinn vi lek masse førskjellige leka, uten å ha så mykje ainna einn fantasien og kværainner i utgangspunktet.
 
Tænk på aille de gångan vi leka butikk, og det utrulige utvalget av vara vi hadd om sommarn! Vi sællt både syregress, løvetainnstelka, løvetainnblomstra, blåklokke, smørblomster, tiriltunge, barberkosta og strå, og aill betaling mått vær med pængeblomstra så på forhåind va omhyggelig pakka ut og rænska. Størrelsen på pængen bestemt verdien av deinn, og assortemanget bestemt kor høg prisan sku vær. Vi lånt oss en kasse eiller et bord, og så va det vektig å still ut varan så fint så mulig. Sånn så æg hus det, va det mæst vi veikjen så leka butikk, mænn æ trur gluintan fikk kom å haindel hos oss.
 
Av og tell va det lov å vær inne å lek, men det va ikkje ofte. Vess det skjedd at de voksne va ute a huset ei stund, hadd vi en periode der det å lek mor å far å unge i kombinasjon med å lek dåkter, va vældig populært på Nonsvollen. Æ kainn hus at det va ækstra speinnanes vess dåktern va a ainna kjønn einn pasientan, ihvertfaill førr mæg så va oppvoksen bære ilage veikje på Leite (gutan va så mykje eilder einn mæ eiller aillt førr ong og barnslig!). Dessan lekan va nok deinn måten vi i tidlig pubertet utforska kroppens hemmeligheite, og messførrstå mæ nu rætt; aillt foregikk i sømmelige forme! Nu va det ikkje så mange av oss så lainda på lægeyrket, mænn det kainn jo kom a aille de onde, grusomme sprøyten vi fainn fram a kjøkkenskoffen, eiller instrumeintan vi brukt under operasjonan! Nu e det ikkje skrækken så sett mæst i mæ når æg tænk telbakers på dettan, det e speinninga og feillesskapet, latteren og gleda over å vær ilag!
 
Ætte kvært så vi vart eilder vart sommarn åsså brukt tell å tjæn pænga. I bjynnelsen brætta vi æske tell 400-grams seifilét, og seinar byint vi veikjen på bruket hos han Jarle der vi både skar og pakka seifilét om somran. Det høres kanskje ikkje så speinnanes ut, mænn det va med førrveintning vi gikk på fabrekken; et sosialt liv med humor og en god del fliring på tværs a generasjona, og åsså konkurranse om å klar akkorden, og tjæn MASSE pænga. Dessan pængan va med på å finansier kjøpingsklia førr min del, nåkka mainn ikkje va førrvænnt med. Æ hus godt både slængbokse, blussa, jumpra, midikåpa i brun cordfløyel, og de flottaste platåskoen mainn kuinn tænk sæ på deinn tida. Vi følt at det va bruk førr oss, at de voksne trængt oss og deinn hjælpa vi utgjor både når det gjaildt betalt og ubetalt arbeid. Vi følt oss nøttig og verdifuill, nåkka vi ska tænk godt igjønna når vi kritiser onga og ongdom førr at de e lat og bære sett på ræva framførr en data- eiller tv-skjerm. Ka slaks signala e det vi gjer tel ongan og ongdomman? Får de vis oss ka de e flenk tel eiller god på? Har vi nåkka førrnuftige oppgava å sætt de tell? E vi flenk tell å sei takk og skryt a de når de gjør nåkka bra? Personlig mein æg at samfuinnet i dag seind ut aillt førr mange signala tell ongdomman om at de ikkje e bra nok – og då tænk æ både på dettan med skole og utdanning, mænn åsså aille de førrveintningen og kravan så stilles fra omverdenen om korsen de ska sjå ut, ka de ska ha på sæ, ka slags teng de bør ha, kæm de bør ha som vænna, ka så e kult.... Ja, lessta kainn vi lag så lang så bære det, og mange unge sei at de føl at engen har bruk førr de sånn så de e. Det e krav om god utdanning og lure yrkesvalg, så de kainn tjæn masse pænga og bli lykkelig i framtida. De pængan æ tjænt på fabrekken hos han Jarle hadd nok næppe imponert så mange a de onge i dag, mænn gjett om æ va lykkelig kvær fjortende dag når lønningsposen blei utdelt. Då følt æ mæ verkelig rik, og ikkje minst, æ følt at æ hadd førrtjænt kvær ei krona, og æ fikk hør at de voksne syns æ va flenk å arbeid, og at deinn jobben æ gjord va vektig. Dettan trur æ ikkje har førrandra sæ i det heile tatt; æ trur faktisk ongdomman i dag føl det likedan, bære det at ailt førr få av de får sjansen tell å vis ka de e god førr.


posted by Toril Ditlefsen February 05, 2009 22:55 | permalink | comments (8) | General

1 - 1 of 1

COMMENTS


[ Posted by Ulf,February 06, 2009 6:29 ]
     Ja Toril, det e masse mijnna ifra dejnn tia, å æ hus en spesiell episode godt. Du å æ va på Hauan hos ho mor, det va ho så passa åss den dagen, vi hadd te alt overmål fått åss kværsin sånn pezfigur så majnn pakka drops i, bøyd haue på den attåver å ett lite drops kom ut, min va en figur a han pluto, ka din va hus æ ikkje....iallefall greid jo æ å knækk nasn a min figur, det va jo ei sånn rund lita kula, å ka gjor æ me dejnn? jau pakka den i nasn, å vi to flirt førr nu hadd æ to nasa!! Mæn æ bynt jo å blø nasblo, å vart livrejdd å bynt å skrik, ho mor vart rejdd åsså trur æ, å vi sku ner te dåktern, som i dejnn tia allti va han onkel Jonas!! I panikken fajnn ikkje ho mor støvlan mine, så ho tok mæ bærre i arman å gjekk /rejnnt ner te Nonsvolln. Då han onkel Jonas fekk vette ka så va skjedd tok han bærre, snartænkt så han va, å nappa ei hårnål a haue på ho mor, ei sånn tyjnn u-forma, ijnn i nasn me den å ut me kula!! Alt vart bærre fryd å gammen, å då vi kom åss opp på hauan fajnn vi støvlan mine, de hång i den skotskrutate røe oljeboksa mi på væggen, å du satt så ett lys attme kjøkkenbore, sekkert like rejdd så æ hadd vorr:) Ha en fin dag Torill, det e snart hælg:)

[ Posted by Torill,February 06, 2009 11:46 ]
     Her e beviset førr kor genial deinnan blogginga e! Du førtæll her ei historie så Æ ikkje har lagra. mænn så snik sæ fram a underbevisstheita ættekvært så æ læs. Æ kainn ikkje hus at dessan pez-figuran kom aillerede mæsst vi va SÅ ong, mænn du har sekkert rætt. Situasjonen må ha vorr ytterst kritisk, og ho mor va sekkert reidd. Då va det godt at vi hadd dåktern i nærheita, æ kjæm tebakers tell han seinar. God hælg tell dæ og ho Randi! Og så håpa æg at fleire kjæm på ainner historie så de vil del med oss.

[ Posted by Tor,February 09, 2009 1:19 ]
     Hmm, - det e goe minna, og æ kjenn mæ igjen i lekan dåkkers, sjøll om æ va nån år ønger. Det va vel gjerna de eldste som lært bort tell de øngste. ....eller, du Ulf, - la vær å kommenter akkurat dèt.. Æ e jo voks opp hos deinn lokale medisin-mainn som fekk ut Pluto-nasen av Ulf sin nase. Den samme "dåktern" hadd mang en gang fålk på dørra førr at de trengt hjelp tell nåkka. De mått lekkså hør med han Jonnas om det va trangsmål å fàr tel legen. Han hadd vell næppe samme pågangen som snåsa-kailln, men som sønn a deinn her karn, va det fasineranes å opplevv førr ei tellit folk hadd tell han. Då tænk æ jo åsså på at de slapp han tell oppå hauet, - ja, førr frisør sku han jo åsså påberop sæ å vær....og det skjønna ikkje æ som onge. Han starta i nakken med maskin sin, og skamkleppt mæ...gång ætter gång....det vakje hår igjen å sjå. Vi grein vårres modige tåra kvær gång vi mått i stolen. Tengan førrandra sæ jo etterkvært så vi blei i tennåran, og ho Rigmor og ho Frøydis kom heim med kværsi saks, - både hakkesaks og fine sakse så va kårtare og blankar einn deinn ho mamma hadd i skoffa. Æ hus at æ hadd fådd låv å la håret væks då æ gjekk i sjetteklassen, - og håret hadd tellpassa sæ tell godt neførr øran, sånn som storebrørn mine hadd hadt tiliar. Meeeen så kjæm ho Frøydis heim en sommar, - med ei ny saks, - og æ sku i stolen igjen.... Og trur du ikkje at ho begynt heile seansen med å klepp håret a ÅVER øret på høyresia....! Sånn at ØRET visstes....Æ va rysssstet, - så blei æ rimelig førrkokanes, - og så røysst æ mæ....og gjekk!!! Æ gjekk en heil ættermiddag med ett synlig og ett usynlig øre, førr at æ sjønnt at slaget va tapt.... Dettan va "in" førklart ho storesøster, - og æ ønska hockey-sveisen og åttitallet velkommen tell Hovden.

[ Posted by margrethe,February 09, 2009 21:38 ]
     Kjempekoselig lesing! Kommentaran vis at tiltross for alderforskjell kan både vi som e eldre og de som e yngre finn likhetstegn. Vi leka med pengeblomster og jobba på fileten! Detaljan i det du skriv Torill e velkjent. Kommentaren tel han Tor går inn på veldig interessante emna som eg gjerna vel skriv om seinar.

[ Posted by Torill,February 09, 2009 22:59 ]
     Koselig med kommentara både fra Tor og Margrethe. Som æ sa tidligar, så e det jo nættopp dettan så e så kjæmpefint med blogging. Det sætt i sveng tankan hos deinn så læs, og så e det så flott at vi kainn del dettan med kværainner. Håpa jo at storesøstern hass Tor kjæm på banen snart førr å førrsvar sæg!

[ Posted by John R.,February 10, 2009 15:37 ]
     Artie' anekdota fra go'e gamle daga, Toril. Onkel sine egenskapa som dokter - i tellægg tell frisør - e' jo vælkjeint. Også utaførr Hovdens grænser - og de grænsen e' det jo ikkje heilt enigheit om... Æ ska la historia om då han me' pappa si hjælp under verneplikt'n, vaksinert en unggluint fra Harstad mot bainnskap. Mett minne om det e' då han Frank på tur opp av Finnbogsand en sommardag på mett'n av 70-tallet snofla over et glasbrott som låg gjømt i sand - såpass at næsten aille ter'n låg igjæn i det som en gong va flo'målet (det verka i vært faill sånn på gråt'n hannes). Parallæll't me' at ho mamma støtta kar'n heim vart en av oss andre sendt over bakken førr å få fatt i han Onkel. Og han va'kje førr heimkommen førr han onkel stod i dørra med stetoskop og hammar... kanskje... Enden på visa huska æ ikkje heilt mæn han fekk nok rænsa såret og deinn dag i dag kainn han Frank gå! Om det sku vær... I dag har han onkel nok skifta gebiet førr datter mi omtal han stadig vækk som tainnlæge ætter et minne om at han sku hjælp ho då ho va i værste tainnfellinga... Då æ va ong va det ho Bodil som hadd deinn roll'n...

[ Posted by rigmor,February 11, 2009 23:05 ]
     ...det her va arti læsing... minnan strømme på; og det e som ho Torill sei - når nån trækk fram ei historie man ikkje har lagra "så langt framme", så kjæm bildan siganes ættekvært.. Æ kan ennu kjenn kor varmt det blei når vi bygd oss "lægekontor" under bord og stola m ulltæppen over (e det rart man har klaustrofobi)...det va helst i meddagskviltida på søndaga det foregikk...når ho Torill va hos oss.. Og æ kan formelig "hør" han pappa når han enten banka i væggen før at vi bråka...eller ennu værre når han kom ut i bære und'boksa (m kne i) å sjentes. Vi tort jo ikkje å mokk når han sto dær, men holdt på å flir oss i hjæl når han gikk inn igjen. (Då hent det han tok sæ en ny runde...vesst han hørt oss) - Å forsvar mæ i forhold te kleppinga bli ikkje aktuelt...nån mått man træn på før å bli go'...og då va småsøskenan sælvfølgelige prøvekanina..

[ Posted by Torill,February 11, 2009 23:28 ]
     Der kom både han John og ho Rigmor på banen - kjæmpebra! Han John e en a de så byint å tænk på han onkel Jonnas når han læsst i "minneboka", og meir kainn sekkert både han og ainner komm' på når æ nu har skrevv lijtt meir om medesinmainnen. Æ skjønn jo godt at ho Bodil (storesøstra mi) har sætt spor uinder tainnfeillinga hass John, førr æ hus ho vældig godt i deinn rollen, æ å! Rigmor, tænk at æ hadd førrtrængt det der med at det va medt i meddagskvila... Akkorat det hus æ bæst heimana, så det va vældig vællkjeinnt det du beskriv! Trur du faren min og din e i slækt?! Når det gjeild kleppinga, så veit æg nu ikkje heilt. Æ fikk ikkje øv mæ på så mange småsøsken (hadd jo bære EI søster så va ønger, så det va jo ho Lena så fikk uinngjeild), mænn på vænna dærimot... Æg e iværtfaill enig i at prøvekanina e vektig og nødveindig.


Post comment

Your name*

Email address*

Url

Comments*

Verification code*




blog home

archive
FEBRUARY 2009
JANUARY 2009

:: Fleire gode minna ifra Hovden...
February 05, 2009
:: Deinn lokale medesinmainnen...
February 10, 2009
:: Minnan strømma på...
February 04, 2009
:: Lyset og gavan
January 29, 2009

:: Tusen takk førr kommentara og gode ord! Tell dæg, Ulf, så e æg heilt enig i at det e de uinderliaste tengan mainn bit sæg fast i! Deinn blodråppen på ørpleppen hass Odd såg du nokk førr dæg a fleire gruinna, tænk æ. Det eine kuinn jo vær at både du og ainner på din eia ailler gikk hos deinn samme frisøren så han Odd, og kuinn det skje han, ja - så kuinn det vell skje med ainner åsså! Å tænk vess det gikk einnu verre - då vart det ikkje bære en dråppe blod! Å så va det det med deinn blåsvarte farga - ka sku nu det bety? Jau, vi ha jo hørrt om kæm så har blått blod i åran, og når mainn så e a tjukkaste slækta...! Det e klart at sånner tanka ikkje bære e lætt å bli kvijtt. Rigmor, du hus nokk godt deinn der heindelsen med ho tante Tutti - førr mæ e det heilt utænkelig å åpn' hærmetikkboksa med kniv, men æ veit at mange benøtta deinn tæknikken førr i værden. Godt at ho tante hadd medesinmainnen rætt i nærheita deinn gången. Eillers så e jo du et tydelig bevis på at ikkje aillt går i arv - då tænk æ på det du førtæll om medesinboksan så du ikkje hadd løsst å ta i en gång! Førr min eia del så har æg åsså et restrektivt forhoill tell medesin, og har slætt ikkje løsst tell å stapp i mæ sånt uten at æ føl at det verkelig e nødveindig. Kanskje har det med at æg som lita førkje tok globidæska hænnes mamma mæsst ho låg middag, og så førsynt æg mæ a innhoillet. Ætte så ho ikkje va heilt sekker på kor mange globida så va i æska (fire eiller fæmm?), så bar det ifra Leite og innover te dåktern på Straume, der æg blei pompa - Sånt glømm mainn bære ikkje, og heiller ikkje ka så va gruinnen! Hansdotter Hanne, han fardijnn va slætt ikkje nåkka troilltamp, det ska du vette - han va mæktig snijll, stijllfærdig og rættfærdig sånn så æg hus han - akkorat sånn så nu! Du ska bære vær like stoillt a han så du e a ho mor og han far, og fortsætt å komm tell Hovden og kos dæg om somran når du e heime/nordaførr. John, æg grei lætt å fårestijll mæg dett store, kraftige legeme på vei neråver Hildabakkan i mørtna med aille skrømtan hakk i hell. Å ikkje nokk med det, æg veit korr mainn grua sæg tell det så sku komm ætte lyden a knuisst glass (eiller etternitt)! Det va jo der deinn store førrskjellen låg då glasset hadd ryidd over skoilten på mæ; han Bjørnar tort jo å flir når han såg at aillt hadd gådd fint med mæ, mænn førr min eia del satt angsten førr kor sijnt han onkel Jonnas kom tell å bli på mæ, og så va aill gruinga heilt nøtteslaus (heildigvis!). Veinta i speinning på fleira så kjæm på mijnna de vijll del med oss.
February 14, 2009
:: Igjæn - Toril - utruli førnøyelig læsning. Nu ska'kje han onkel få førr mange go'ord, mæn det slo mæ, då æ såg historia om dæ i deinn vinduslause vinduskarmen, at et knust vindu det va det nu aldri så farlig me'. I aille faill på Nonsvoll'n... I det regime vi va vant med - puinn bakken - va det atskjelli' værre dærsom det sku ryk ei eternitt-plata førr ikkje å snakk om et vindu. To a mine foreteelsa kuinn værr en prøvelse på de huselemeintan heime: Det eine va som på de fleste aindre plassan på gård'n når vi spælla fotbaill att'me husan. Det aindre va når mainn i mørkredseln's vold la tell beilling nerover bakken førr å uinngå ailskens skrømt som hadd samla sæ i fjøsen meilla oss og han onkel Rudolf. Topografiske forhold, i kombinasjon med glatte såla på skoen, gjor sett tell at farta - då mainn passert klessnor hænnes mamma - ikkje vart målt i km/t eiller m/s mæn heiller i G eiller Mach. Vi kainn vær gla at huset stod på en god gruinnmur eillså hadd det blidd fløtta ner på kjergår'n. Mæn i kraft a å mått funger som målsnor eiller "en barmhjertelig bærgar fra ailskens skrømt" så gjekk det med ei og ainna eternittplata når et stort lægeme som mett sku stoppes. Mæn så va mainn trygg om'kje ainna - inntell ho mamma kom ut fra stua førr å hør ka det va som va i ferd me' å skje. Og - som sagt - nåde deinn som knust eternittplaten - mæn det va heilst han pappa som tok det kjæftamange me oss håpefuille sprintera. Mæn - poenget! - på Nonsvoll'n va'kje sånt så farlig. Æ hus en gong vi hadd spælla fotbaill på deinn slætta dær aille campingvogn nu står ansamla i stua. Ætter en hæftig takleserie og pøfølganes baillvæksling ner'me garasjeport'n kom det en baill opp bakken - sekkert meint førr en av målsnikan - som eindt opp i vinduet på nordvest end av huset - i kjellarhøgde. Og - singel og sang - sælvfølgelig. Med min nerarva age og ærefrøkt førr sånner lyda av dyre materielle teng som plutseli' ikkje va meir - så røyst nakkhåran mine sæ momentant, samtidig som frøkta førr at mainn sku få skylda førr brøden - om mainn nu va aildri så uskyldi - la sæ som ei klam hand om halsen og tungeregion - og mainn stivna heilt. SÅ stod mainn dær luta og med auan på skotippen då han onkel vart telkailla av bråket og kom førr å sjå ka som skjedd. Mæn hæva han stæmmen og kjæfta oss opp? Neida! Det va mæst førr å sjå at det¨ikkje hadd gådd utover nån og nån vart skada. Og sånt nåkka hadd han då remedia førr å ordne. Så gjekk han og fotbaillkampen fortsætt - litt amputert mæn dog. Hadd æ vetta at satt å knaska de pelleran som ho Rigmor nævnt så hadd æ hadd ei plausibel førklaring på fenomenet, mæn som det banet æ va så va - og blei - æ rimelig rystet...
February 14, 2009
:: Hehe.. Vanvittig festlig å hør på alle dessan historien dokkers fra dokker va små (ev mindre - a alder i allefall) :) Æ trur at i forhold t han far (onkel Jonnas om dokker vil), så har væl kvær og en a ongan i huset på Nonsvollen lært et og ainna trikset når det gjeld medisinfaget. Og vil tru at mange a dokker lett kun ha bidd både doktor og sykepleire og Gud veit ka alt.. :) Og når det e sagt - Ho mor sku ha vært læge! Æ e hundre % sekker på at ho hadd stått medisinfagskolen med ståkarakter og glansmiddel :P Det ska ikje stå på det.. Nei det e godt å kom heim åt ho mor og han far på sommarn (og om vintern om man rekk det).. E en del a roa med å vær heime, førr de tar det så "chill" så de sei her sørpå.. (språkførrvirra, men dog.. ) Og når det kjæm t medisina - e ikje redd boksan i sæ sjøl, men det e ikje nåkka å ta de.. Æ e hos ho tante Line og han onkel Morten i Hakadal nu i skrivende stund, og kom t å tænk på nåkka han onkel sa her tidliar i kveill. " det e nu kjækt å ha en farmasøyt i familien.." (i fh t svigermora som e nettopp det) E det nåkka man lura på ang sånt så kan vi jo bære slå på tråen (eller bir det kanskje vanskelig sia alt e trålaust nu førr tia...?), t ho mor og han far i Hovden, om det e nåkka vi lura på - stort sett har de et svar å kom med :) btw - va han pappa litt troilltamp som onge?? ;P
February 13, 2009
:: Vektig presisering du kjæm med her, Rigmor! Dettan va på søttitallet, og då gikk det bussa tell Hovden både tijtt og ofte! Og det bodd masse folk der, åsså onga og ongdåmma! Innlægget dett sku ha vorr med i deinn vektige debatten om korsen mainn ska hoill folk i utkaintkommunan, førr kollektivtransport e heilt klart et møsst!
February 11, 2009
:: ...ja, det har blidd nån konsultasjona ner på Nonsvolden... Æ hus ho tante Tutti hadd skjært handa si på feskbollboksen en gång ho sku lag middag.. Ho brukt å åpn' boksan me' tollkniven, så æ kan tænk mæ at det ha blidd et glepptak eller nåkka.. Det hus æ at æ syns va skummelt, før ho blødd en heil del... Mæn han pappa rænsa og bandasjert på den mæst profesjonelle måten man kan tænk sæ. Og så va han ekspert på å fastslå om mageondt va blindtarmbetennelse eller ikkje... Han hadd en spesiell måte å trøkk over naveln på, og så drag handa fort te'bake... Vesst det ikkje stakk i høgersia då, så va det ikkje blindtarmen.. Det va så trygt og godt når diagnosen va stilt. Føresten så har æ nok lært en heil del a de der kunstan, før æ har benøtta mæ a nån av metodan då mine egne onga va små. Sånn reint internt så ska dåkker vette at han hadd en døktig assistent i ho mamma... og når han sjøl va krank...(og det va ikkje reint sjelden) så va det ho som trødd tell...med planke under ryggen, globoid, fenemal og alskens rare medisina så han mått ha.. æ e heilt imonert over alt HO kuinn...før æ va livredd før å TA I medisinboksan... Æ hus æ tok et lomm'tørkle rundt en boks en gång æ mått hent medisin te han pappa.
February 11, 2009




Tell a Friendtemp


administrator